Jona Lendering over Libanon

Het lijkt alsof er in een halve eeuw niets is veranderd – en onwaar is dat niet. Dezelfde klasse van schatrijke politici bestuurt hetzelfde land waar, zo luidt het cliché, oost en west elkaar ontmoeten, en waar in elk bergdal een andere religieuze minderheid het voor het zeggen heeft.

En tegelijk is dat schijn. De grote scheidslijn is niet die tussen religies, maar tussen extreem rijk en extreem arm; de voornaamste sociale groep is de familie, niet de godsdienst. In tijden van crisis blijken religieuze netwerken echter wel de ondersteuning te kunnen bieden die de overheid niet kan bieden. En dat bleek, helaas, de afgelopen halve eeuw nogal eens nodig.

Feitelijk bestaat in Libanon het Ottomaanse millet-systeem nog, waarin religieuze groepen aanzienlijke zelfstandigheid hebben. In deze lezing worden eerst de voornaamste confessies beschreven en komt de wonderlijke paradox aan de orde dat het door-en-door seculiere Frankrijk er, toen Libanon een Frans mandaatgebied werd, voor koos het millet-systeem voort te zetten. Daarna komt Libanons moeizame weg naar een civil society aan de orde, met een bevolking die wel anders wil, maar door een Tweede Wereldoorlog, de Burgeroorlogen, de Hezbollah en twee vijandige buurlanden steeds opnieuw terug wordt geworpen op confessionalisme.

Jona Lendering is historicus en publiceerde Libanon. Een korte geschiedenis (2025). De opbrengst gaat via Cordaid naar hulpverlening in het geteisterde land.

17 juni inloop 18.45 start 19.00 tot ong 21.00
Wielercafé Parijs is nog ver
Spinbaan 21c
7005 AD Doetinchem

Afbeelding boven in eigen beheer gemaakt © Jona Lendering

Afbeelding Jona: © Paul te Stroete